Alles wat je als jonge vrouw bezig houdt

En toen was de vakantie weer voorbij…

2009-08-24T11:47:00.000+02:00

3 weken vakantie zijn voorbij gevlogen, maar als ik terug kijk naar wat we in die weken allemaal gedaan hebben, dan lijken sommige dingen toch al lang geleden.
Globaal gezien was de eerste week om te klussen zodat we konden verhuizen, de tweede week was om daadwerkelijk te verhuizen en de derde week was nodig om een balans te vinden tussen verder klussen en weer tot rust komen.
Het waren namelijk best heftige weken: het verhuizen naar een casco nieuwbouw huis is een ware relatietest gebleken. Nu klinkt het misschien erger dan het was: er zijn geen knallende ruzies geweest, laat staan relatie-twijfel-momenten. Maar er zijn wel meer irritaties en misverstanden geweest dan normaal. Er zijn dan gewoon zoveel dingen die moeten worden gedaan, geregeld of gekozen en dat zijn allemaal risico-momenten. En dan tegelijk de momenten waarop je het leuk en knus hebt samen, minder worden door de drukte en vermoeidheid… dan heb je na twee weken klusvakantie echt een relaxdagje nodig.

Gelukkig hebben we dat ook gehad en vanaf dat moment hebben we een balans gevonden om nu de grote hoeveelheid kleinere klusjes die er nog liggen, af te kunnen maken en het tegelijk toch heel knus te hebben samen.

Daarnaast heb ik veel geleerd van het verhuizen. Natuurlijk leer je weer wat over jezelf en je partner en leer je praktische klus-dingen. Maar ik heb vooral ook veel geleerd over hoe ik het een volgende keer aan zou pakken, daarom tot slot 3 verhuistips:
1. Maak goede afspraken met je partner over hoe je om gaat met ideeën, aangeboden hulp en andere prikkels uit jullie omgeving. De een vindt het fijn om iedere dag hulp in huis te hebben, des te sneller dat het klussen gaat. De ander heeft ook een keer een moment nodig om lekker alleen/met zijn tweeën te klussen. Vooral de opdringende hulp van mijn schoonfamilie heeft bij mij voor veel extra stress gezorgd…
2. Maak een goede planning, waardoor er naast tijd voor klussen ook tijd voor een avondje/dagje iets anders is. Door met een goede planning te werken, kun je veel gedaan krijgen in een korte tijd. Daarnaast geeft het je ruimte om eens iets anders te doen, wanneer je op schema loopt. Veel mensen denken dat een planning voor stress of haast kan zorgen, maar een goede planning kan je juist rust geven.
3. Denk in oplossingen! Je komt genoeg problemen tegen tijdens het klussen of verhuizen, maar overal is uiteindelijk een oplossing voor. Uiteindelijk komt alles goed, dus ga geen negatieve energie stoppen in problemen, maar pak ze meteen aan. Kijk of het probleem duidelijk is en of je het zelf op kan lossen of dat je hulp nodig hebt. Vraag dan die hulp ook meteen, zodat het geregeld wordt en zodat je voorkomt dat het je eerst 5 dagen ergenissen bezorgd voordat het uiteindelijk opgelost wordt.

Vakantie!

2009-07-31T08:12:00.001+02:00

Vandaag nog werken en dan is het zover: 3 weken vakantie! Heerlijk, even wat meer tijd voor leuke dingen maar ook voor het verhuizen. Lekker naar de zon vliegen zit er nu dus even niet in, maar dat komt in het najaar of het voorjaar van 2010 wel weer. Het belangrijkste is om thuis zoveel mogelijk af te hebben (helemaal af kan volgens sommigen niet, want “een huis is nooit af!”), zodat we ons daar thuis kunnen gaan voelen en niet meer in de rommel hoeven te zitten. Wat een tijd zullen we daarna over houden…
Maar vakantie is geen vakantie zonder leuke uitstapjes of activiteiten. Dus mijn vriend en ik hebben ook afgesproken om tijd vrij te maken voor elkaar en vrienden. Niet dat we elkaar de afgelopen twee maanden verwaarloosd hebben, maar voor ons doen hebben we toch beduidend minder “quality-time” gehad. Dus een dagje toerist spelen in eigen land, is dan wel extra knus. Maar dit weekend eerst de vrienden weer zien om lekker bij te kletsen op een kermis in de buurt.

Fijne vakantie!

Je diploma binnen en nu echt aan de slag

2009-07-24T08:37:00.001+02:00

Vorige jaar was het voor mij zover: ik had mijn diploma gehaald en kon op zoek gaan naar een baan. Of eigenlijk was ik daar tijdens het afstuderen al mee begonnen. Het voouitzicht dat ik mij daar na het afstuderen pas druk om zou gaan maken, op het moment dat ik juist van mijn vakantie wilde gaan genieten… nee dat was niets voor mij. Daarom begon ik tijdens het afstuderen al te brainstormen over wat ik precies leuk zou vinden en ben ik de vacature-sites gaan doorzoeken. Mijn opleiding (technische bedrijfskunde) is namelijk erg breed en dat houdt in dat je na je opleiding niet kan zeggen (voorbeeld:) “Zo ik ben nu een kapster en dus ga ik op zoek naar een vacature als kapster”.

Ik had redelijk snel een leuke vacature als management trainee gevonden bij een redelijk groot bedrijf in de plaats waar ik opgegroeid ben. De bedrijfscultuur sprak daardoor erg aan. Ik kreeg een jaarcontract als management trainnee en inmiddels heb ik een vaste functie gekregen. Als management trainnee heb ik veel geleerd: over het bedrijf, het werkende leven en over mijzelf. Mijn vriendin die nu, een jaar later, afstudeert kan ik daardoor nuttige tips geven voor wanneer zij straks bij een bedrijf gaat beginnen.
- Zo heb ik gemerkt hoe belangrijk het is om je plek te kennen. Stel je open en leergierig op ten opzichte van iedereen. Niet alleen de managers kunnen je veel leren, maar ook de mensen uit de productie. Ik merk dat ik daardoor veel mensen ken, veel verschillende mensen mij willen helpen. De gun-factor is ook binnen een bedrijf erg belangrijk! Het kan je helpen om op een prettige en snelle manier aan informatie of hulp te komen.
- Probeer zoveel mogelijk van alle afdelingen en functies te zien binnen een bedrijf. Ook afdelingen en functies waarvan je denkt dat het niets voor jou is. Mijn ervaring is dat je er tijdens het werken pas achterkomt wat alle functies precies in houden (mede doordat dit per bedrijf ook kan verschillen).
- Kijk vooruit! Bouw een carrière op door bij een leuk bedrijf met mogelijkheden minimaal een aantal jaar te blijven werken. Natuurlijk, kun je op zoek gaan naar een andere werkgever wanneer je het niet naar je zin hebt, maar voorkom dat je een jobhopper wordt. Er is altijd ergens wel meer te verdienen, maar dan kijk je naar korte termijn. Op lange termijn zal het moeilijker zijn om een plekje te vinden in de werkende wereld en is het belangrijker om het naar je zin te hebben, door bijvoorbeeld een band die je met je collega’s opbouwd.

Mijn vriendinnen: totaal verschillende levens maar (nog) niet uit elkaar gegroeid

2009-07-17T15:25:00.001+02:00

Ik heb een groepje met buiten mij 3 vriendinnen. We kennen elkaar van de middelbare school en zijn elkaar de jaren daarna blijven zien. We zijn allemaal gaan studeren, maar wel allemaal in een andere stad. Internet is voor ons ideaal, het is dé manier om elkaar op de hoogte te houden van wat er bij ieder speelt. We wonen namelijk nog steeds allemaal ergens anders (één vriendin woont zelfs in het buitenland) en doordat we ieder ook een heel ander eigen leven opgebouwd hebben, is het niet mogelijk om elkaar iedere week of om de week te zien. Toch heeft onze vriendschap daar nog niet onder geleden. Iedere week wordt er gemaild (mail naar iedereen tegelijk) en in de vakanties, met verjaardagen of andere bijzondere dagen gaan we altijd samen wat leuks doen. Daarnaast spreken we af en toe zo af om bij te kletsen, wanneer het te lang is geleden dat we elkaar gezien hebben. Zo zien we elkaar toch redelijk frequent en doen we leuke dingen samen.

Dat we ieder zo’n ander leven hebben zorgt er dus niet voor dat we uit elkaar gegroeid zijn. Wel merk ik dat ik het soms jammer vind dat onze levens zo verschillen. Het is niet dat ik met mijn verhalen, meningen of gebeurtenissen niet bij hen terecht kan, maar hun reactie of mening er over is toch wat anders door de manier waarop zij in het leven staan. Dat zeggen ze niet altijd, maar je weet dat wel van elkaar. Zo heb ik onlangs met mijn vriend een huis gekocht. Iets wat voor de studerende vriendinnen nog ver van hun bed af staat. Ze vinden het dan wel gaaf, maar je weet dat ze er toch anders naar kijken (is het misschien niet te snel, een te serieuze stap, wat houdt het eigenlijk allemaal in,…). Soms zou ik dan wel willen dat ik zelf (niet via de kant van mijn vriend) een vriendin had, waarbij dat ook speelt zodat je er samen uitgebreider over kunt kletsen (“Pff ik ben dat klussen wel beu en jij?”, “Wat een geregel allemaal”, “Hoe hebben jullie het geregeld met de hypotheek en verzekeringen?”).

Maar goed, helaas is dat niet zo en echte vriendschap moet je ook opbouwen en is niet zomaar vervangbaar. Daardoor denk ik dat we het als groepje vriendinnen ook wel volhouden om niet uit elkaar te groeien. En tja, er moet er altijd een de eerste zijn en dan kan ik mijn ervaringen delen wanneer dergelijke zaken wel bij hun gaan spelen. Dat ik mij ondertussen wat burgerlijk voel in vergelijking met hen, vind ik inmiddels ook niet erg meer (een aantal jaar vond ik burgelijke vreselijk): ik ben trots op wie ik ben en op wat ik al bereikt heb in mijn leven en daar hoort ook het werkende leventje bij.

Relatie + stress = relatiestress?

2009-07-14T13:20:00.000+02:00

De een heeft sneller stress dan een ander. Maak iedereen heeft het wel eens. Soms maar kort “deze offerte moet vandaag nog met de post mee en het is al 16.00u” en soms heb je over een langere termijn stress wanneer bijvoorbeeld een aantal grote dingen tegelijk lopen (bruiloft, verhuizing, andere baan en problemen met familie of vrienden). De korte termijn stress is vaak heviger dan de stress op lange termijn, alleen speelt de lange termijn stress altijd op de achtergrond mee. Zolang er niets aparts gebeurt gaat het dan vaak wel, maar zodra er maar 1 ding tegen zit reageer je heftiger dan normaal.

Die langer termijn stress kan voor relatiestress zorgen, dat heb ik onlangs voor het eerst moeten ervaren. Gelukkig viel de mate van relatiestress mee, maar het liep toch allemaal minder soepel dan normaal. Een uitspraak op een verkeerde toon kon bij de ander al voor een heftige reactie zoeken. Mede daardoor en door de drukke agenda vanwege alle andere stress-factoren, kwam het er ook nauwelijks van om een een dag, een avond of een paar uurtjes met zijn tweeën iets leuks te doen. Op dat moment ga je ineens op een andere manier met elkaar om en dat vond ik wel even eng. Want het moet wel over gaan na bijvoorbeeld de verhuizing. Hoe weet je dat dat weer terug verandert en dat de irritaties niet blijven?

Voor mij was het een geruststelling toen we toch een zondag vrijgehouden hadden voor elkaar en we een dagje iets leuks zouden doen samen. Vanwege het weer kwam het er niet zo van om echt iets te gaan doen, maar we hadden wel een dagje zoals we die voor de stress hadden. Heerlijk samen rustig opstaan en uitgebreid ontbijten, daarna samen even naar buiten en ons binnen vermaken met de televisie, internet, spelletjes en elkaar. Een normaal dagje zoals voor de stress, maar daardoor nu al speciaal en erg fijn!

Help, mijn moeders haren vallen uit door de eerste chemo

2009-07-13T09:21:00.000+02:00

De chemotherapie, ter behandeling van de borstkanker bij mijn moeder, doet zijn werk. Goed nieuws natuurlijk, maar zoals zo vaak gaan goed en slecht nieuws samen. Dat de chemotherpie zijn werk doet in het gehele lichaam, is namelijk te merken aan het haar dat begint uit te vallen. Vertelde iedereen mij dat dit pas zou gaan gebeuren naar de tweede chemo-behandeling (die staat gepland voor deze week), bleek het al zover te zijn twee weken na de eerste behandeling.

Mijn moeder gaf 1,5 week na de eerste bevalling al aan dat ze een raar gevoel had op het hoofdhuid. Het was net alsof ze constant kippenvel had. Dit was een welkome waarschuwing, want het was wel duidelijk dat dat te maken had met het uitvallen van je haar bij chemotherapie. Het was erg prettig om er op gewezen te worden dat het ieder moment kon gebeuren. Gelukkig gebeurt het allemaal langzaam: het zijn geen enorme plukken die er zo uitgepakt kunnen worden of zelf uitvallen en het gebeurt gelijkmatig waardoor er in het begin nog geen kale plekken ontstaan maar het haar wordt gewoon uitgedund. Zo kom je er achter dat veel standaard beelden die je krijgt bij kanker, chemotherapie en het uitvallen van je haar, niet kloppen.

Mijn moeder is nog redelijk nuchter onder het uitvallen van haar haar. Natuurlijk is het gek om haar mee te pakken wanneer je door je haar wrijft, maar ze relativeert het door het te zien als een bewijs van de werking van de chemotherapie en door te hopen op mooier haar wanneer het later weer terug aangroeid. Voor de rest van het gezin lijkt het soms wel moeilijker. Misschien komt dat doordat wij het steeds zullen zien, misschien daardat voor ons dat weer een duidelijk teken is van wat er speelt.

Vanavond is het zo ver: de pruiken die we eerder met het hele gezin uitgezocht hebben, worden nu stuk voor stuk gepassen. De beste pruik wordt dan naar wens bijgeknipt en de kapster zal ook de rest van het haar van mijn moeder eraf halen. Het zal heftig zijn om mijn moeder dan echt helemaal kaal te zien en dan te bedenken dat dat het komende jaar nog zo blijft. Maar ook dit zullen we als gezin weer samen mee maken en samen mee moeten dealen. Dat is dan weer de goede kant van de ziekte van mijn moeder; als gezin worden we er (opnieuw) sterker en hechter van.

Kraamvisite

2009-07-13T08:24:00.000+02:00

Mijn schoonzus en een eerste vriendin zijn onlangs bevallen. Erg leuk om nu eens van dichtbij mee te maken hoe het is om een kind te krijgen. Het zijn twee lieve en mooie baby’s en met beide nieuwe gezinnetjes gaat het goed. Natuurlijk is het allemaal even wennen, maar ze vinden ieder hun eigen weg om er mee om te gaan.

Niet alleen het nieuwe gezinnetje moet hun eigen weg vinden, ook de familie en vrienden waarvan de meeste het ook voor het eerst van zo dichtbij mee maken. Wat ben ik geschrokken van hoe zij met de geboorte van een kindje om zijn gegaan!!! Er gaan bij mij meteen een paar alarmbellen af: zo wil ik het niet hoor (mocht ik ooit kinderen mogen krijgen)!!! Over het algemeen moet ik zeggen dat mijn indruk is dat niemand met het nieuwe gezinnetje bezig is, maar alleen met de baby. Geen inlevingsvermogen over of de nieuwe vader en moeder iets wel fijn vinden of hoe het überhaupt met hen gaat. Nee, gewoon binnen komen en minimaal het eerste kwartier alleen maar boven de wieg hangen en naar de baby kijken. Het liefste nog flink aaien en knuffelen, want interactie is toch het leukst en dat een baby daardoor wakker blijft… ach dat moet best een keertje kunnen…
Dat kan wel een keertje als opa en oma 1 er zijn, als open en oma 2 er zijn, als de peetoom en de peettante er zijn, als de broers en of zussen er zijn of wat denk je van de beste vrienden en vriendinnen…

Ach, je zou dit enthousiasme nog kunnen relativeren en na een paar weken zal het vast minder worden. Feit blijft, dat het voor mij lijkt dat het moeilijker is voor de baby om een ritme te vinden. Het blijft toch een beetje onrustig op die manier… Als je je dan nog bedenkt dat een baby de eerste weken nauwelijks iets ziet en dus deels afhankelijk is van het reukorgaan om te binden met vader en moeder, dan snap je misschien dat ik helemaal de kriebels krijg als ik kijk naar hoe men om gaat met het willen vasthouden van de baby.

Bij mijn schoonzus heb ik mij hier het meeste over verbaasd en zelfs druk overgemaakt. Zij waren er zelf heel makkelijk in, maar met name opa en oma dwongen het deels ook af. Bij ieder bezoek werd gekeken wat de mogelijkheid was voor het vasthouden van de baby. Iedereen mocht dan de baby vasthouden en nog best lang (10-15 minuten). Met zijn vieren ben je dan zo een uur verder. Als de nieuwe papa en mama zelf de baby vasthouden, dan komen de opa en oma er wel bij staan totdat ze als nog de baby vast mogen houden. Zolang de baby in dezelfde ruimte is, is er in ieder geval geen normaal gesprek met bijvoorbeeld de ouders over hoe het nu met hen gaat. Het toppunt was voor mij toch wel dat opa zodra hij zijn dochter, schoonzoon en baby onlangs op de eerste verjaardag na de geboorte zag, meteen zei: “Kom maar bij opa”… de ouders hadden nog niet de kans om te gaan zitten, te bepalen wat ze met de baby deden (in de reiswieg laten slapen was ook niet onlogisch geweest) en op die manier voelen sommige mensen als of ze geen keuze hebben om te zeggen “Nee nu niet”.

Het bezoek aan de onlangs bevallen vriendin, was daar deze eerste ervaringen en irritanties een verademing voor mij: zij vertelde dat die dag haar zus voor het eerst de baby vastgehouden had (na enkele dagen) en bood het ons als vrienden ook nog niet aan. Ze was daar heen open in: dat kan later nog genoeg! Nu was het tijd voor hun om aan de baby te wennen, om contact te maken en om de baby rust te gunnen. Heerlijk, om dan een situatie tegen te komen waar je je wel in kan vinden!

Ik weet dus inmiddels aardig hoe ik het wel en niet zou doen. Ik ben van plan om, wanneer het hopelijk ooit zo ver is, zelf mijn grenzen aan te geven. Misschien zal dat af en toe bot over komen, misschien kan ik tijdens de zwangerschap al signalen geven over dat ik het wellicht anders doe dan mijn schoonzus, misschien denk je bij het lezen van dit “waar maak je je toch druk om, zo erg is het allemaal toch niet”. Toch denk ik dat het bij mij anders aardig wat stress op kan leveren en daarom denk ik dat het voor mij wel de beste manier is om grenzen aan te geven. Tuurlijk zal ik rekening houden met het enthousiasme van mijn familie en vriende, maar dat lijkt mij ook een goed moment om voor een keer mij en mijn nieuwe gezinnetje op de eerste plaats te zetten.

Borstkanker: het belang van regelmatig zelfonderzoek

2009-06-25T08:24:00.001+02:00

Borstkanker is een vorm van kanker die voornamelijk bij vrouwen voorkomt. 1 op de 9 vrouwen krijgt borstkanker en slechts 1 procent van de van mensen met borstkanker is mannelijk. Om borstkanker op tijd te ontdekken is zelfonderzoek erg belangrijk. Doordat je zelf je borst regelmatig controleert op onregelmatigheden en knobbeltjes, kan borstkanker vroegtijdig geconstateerd worden waardoor het meestal goed te behandelen is.

Helaas, maak ik het ziekteproces van iemand met borstkanker nu van dichtbij mee. Daardoor wordt je er extra bewust van en mede door deze blog hoop ik dat andere jonge vrouwen er ook bewust van worden. Daarnaast is het belangrijk dat als je twijfelt of je iets voelt, dat je gewoon naar de huisarts gaat. Deze kan je vraag dan beantwoorden of je doorverwijzen naar het ziekenhuis om het uitgebreider te onderzoeken.

Tot slot wil ik nog verwijzen naar een door mij eerder geschreven artikel over ervaringen met borstkanker:
http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/aandoeningen/33161-ervaringen-met-borstkanker.html

Nieuws: waarschuwing voor hoge zonkracht

2009-06-24T08:24:00.002+02:00

Het KNMI en KWF Kankerbestrijding waarschuwen voor de sterke kracht van de zon deze week. De kans op verbranding is extra groot en dat kan de kansen op huidkanker verhogen.
De zonkracht geeft de hoeveelheid UV-straling weer. In Nederland varieert die van 0 tot 8 en deze week kan de zonkracht 8 worden. Het is deze dagen extra belangrijk om niet te lang in de zon te verblijven en om je goed in te smeren. Op http://www.zonverstandig.nl/ kun je je aanmelden voor een sms-alert op dagen dat de zonkracht 7 of hoger is.

Afvallen: mijn werkbare methode

2009-06-23T14:39:00.002+02:00

Afvallen en dieeten zijn onderwerpen waar veel mensen zich mee bezig houden. De een weeg echt te veel en moet onder andere vanwege de gezondheid afvallen. Een ander wil gewoon iets strakker worden, bijvoorbeeld vanwege het zomerseizoen.

Dieeten zijn vaak niet vol te houden. Daarom heb ik een artikel geschreven over hoe je af kan vallen, op een manier die goed vol te houden is. Klik voor dat artikel op onderstaande link. Mochten er vragen zijn, stel ze dan!

“Je lichaam is gewend aan je huidige eetpatroon en iedere (kleine) verandering in je eetpatroon of bewegingspatroon zal zijn invloed hebben en het evenwicht (gewicht) van je lichaam beïnvloeden! Een paar kleine maatregelen zullen er voor kunnen zorgen dat je stopt met het aankomen en een paar extra maatregelen zullen er voor zorgen dat je langzaamaan gewicht verliest!”

http://mens-en-gezondheid.infonu.nl/dieet/28664-afvallen-eigen-werkbare-methode-geen-dieet-met-resultaat.html

Welkom op dejongevrouw.blogspot.com

2009-06-23T13:55:00.002+02:00

Dit wordt dé blog voor de jonge vrouw. Er is veel inspiratie voor onderwerpen, maar het heeft natuurlijk even tijd nodig om deze blog daarmee te vullen. In die tussentijd zal de blof daarom passief beheert worden. De doelstelling is dat wanneer de blog gevuld is, dit dé plek is voor vrouwen van 18-35 jaar om aan informatie te komen die je nodig hebt en om vermakelijk nieuws te lezen.

Onderwerpen die behandeld zullen worden:
Relaties: een leuke jongen/man ontmoeten en een relatie onderhouden.
Familie: vindt de balans die voor jou prettig voelt en onderhoudt toch goede contacten met je familie.
Vrienden: vriendschappen opbouwen en onderhouden.
Kinderen: een kinderwens en het opvoeden.
Ik: goed voor jezelf zorgen en tijd nemen voor jezelf.
Ziekte: informatie over typisch vrouwelijke ziektes.
Wonen: op huizenjacht en een huis inrichting.
Geld: het voorkomen van geldproblemen.
Gewicht: aankomen of afvallen: hoe vind je een goede balans om gezond te leven.
Werk: carrière maken.

Veel leesplezier!